Şiir

Tarifsiz Bir Eksiklik

Gökyüzünde;

Ne kadarda çok düşler mantığı besleniyor oysa.

Tıpkı bir güvercinin yönünü bulabiliyor olması gibi.

Estimi yüzüme fırtınan,

Sorarım göklere.

Yanan ateşinde kavruluyorken,

Taptaze aşkında.

Yalnızlığımın esiri her gece beni sarıyorken kollarına.

Ya bağlıyor olacaksam sana bir kanat,

Kalbine uçarcasına.

Üzerime basacak olsanda yeniden,

Kalbime fethediliyor olacaksın mucizelerle.

Yeniden seviyor olacağım,

Biz sanki yeniden kayboluyor olacaksasına gözükürken.

Bilirim en büyük hatam sana hayır diyememem.

Her defasında yenik düşüyor olmam.

Ne yaşarsak yaşayalım,

Arayamam saçlarını bir başkasının enlerinde.

Çünkü ben yine senin saçlarını seviyor olacağım,

Her düştüğüm zaferinde.

Keşke birazcık oluverseydi.

Sadece anlaşabilmek görülebilseydi gözlerinde,

Yatan yabancılığın altında.

Oysa bilmiyorsun,

Yanlışlarına hece hece dokunup seveceğimi,

Görmek istemiyorsun.

Doğrusu bu olsa gerek,

Tarifsiz bir eksiğin altında yudumlarken adını.

Bir yorum

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

error: Content is protected !!