Art By Lucia Demi
Şiir

TANRI

Art By Lucia Demi

 

Tanrının sözlerini unuttum.

Tanrının çocuklarına uydum.

Bir yaz akşamı, gökyüzü.

Bulutların oturuşu yüreğimi burkuyor,

Yassı ağaçlar bana gülümsüyor.

Bu kumral gecelerin sahibi benim, şu ovacıklar kıvrılan belim.

Hangi gün yüzünü göreceğim?

Yetmiş milyar insanın, içinde yaşamaya çalıştığı bir gezegenden yazıyorum.

Biz insanlar okumayız.

Kim yazmış, ölmeyenleri?

Hiçbirimiz soyunmayız üşüyen evlere.

Beriki evimiz, gündüz kondu.

Uykularımız aheste güneşten, tenimiz nazikçe krem ister nasırlı ellerden.

Henüz vakti dolmadı çark-ı şehlanın.

Azdan çok, çoktan az gitmemeliydi.

Siz ne biçim bir biçimsizsiniz?

Aşağı söylesem bitap düşecek beşer, yukarı söylesem sesim rüşvet bilmez.

Karlı güzler geri gelecektir.

O zaman geçmişime güzel yemekler pişireceğim.

İnce tenlerin ardından beni izleyiver.

Göreceksin ki yemek yendi, tanrı kazandı, ırmak yıkandı ve toprak tarandı.

Bohem papatyalar gülüştü, tıknaz manolyalar konuştu.

Ama siz, bu çağın tutunamayan sülüklerisiniz.

Şaşı bakmadan fark edemezsiniz.

O gönülsüzlükle kimlerle öpüştüğünüzü.

Şiirler var olsun, dilimizin bağı çözüldü, kalbimiz tamir edildi.

Ah…

Tatavalar mahallesinde bir şiirdim.

Kimse okumadı beni.

2 Yorum

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

error: Content is protected !!