Art By Lucia Demi

Art By Lucia Demi

 

Tanrının sözlerini unuttum.

Tanrının çocuklarına uydum.

Bir yaz akşamı, gökyüzü.

Bulutların oturuşu yüreğimi burkuyor,

Yassı ağaçlar bana gülümsüyor.

Bu kumral gecelerin sahibi benim, şu ovacıklar kıvrılan belim.

Hangi gün yüzünü göreceğim?

Yetmiş milyar insanın, içinde yaşamaya çalıştığı bir gezegenden yazıyorum.

Biz insanlar okumayız.

Kim yazmış, ölmeyenleri?

Hiçbirimiz soyunmayız üşüyen evlere.

Beriki evimiz, gündüz kondu.

Uykularımız aheste güneşten, tenimiz nazikçe krem ister nasırlı ellerden.

Henüz vakti dolmadı çark-ı şehlanın.

Azdan çok, çoktan az gitmemeliydi.

Siz ne biçim bir biçimsizsiniz?

Aşağı söylesem bitap düşecek beşer, yukarı söylesem sesim rüşvet bilmez.

Karlı güzler geri gelecektir.

O zaman geçmişime güzel yemekler pişireceğim.

İnce tenlerin ardından beni izleyiver.

Göreceksin ki yemek yendi, tanrı kazandı, ırmak yıkandı ve toprak tarandı.

Bohem papatyalar gülüştü, tıknaz manolyalar konuştu.

Ama siz, bu çağın tutunamayan sülüklerisiniz.

Şaşı bakmadan fark edemezsiniz.

O gönülsüzlükle kimlerle öpüştüğünüzü.

Şiirler var olsun, dilimizin bağı çözüldü, kalbimiz tamir edildi.

Ah…

Tatavalar mahallesinde bir şiirdim.

Kimse okumadı beni.

Elif Ahi

Yazan:

Elif Ahi

Elif Ahi 1998 ‘ de İstanbul’da dünyaya gelmiştir. Ortaokul yıllarında edebiyat ile ilgilenmeye başlamıştır. Çeşitli dergi, fanzin, edebiyat ortamında eserleri yayımlanmıştır. Lisede Moda Tasarımı bölümünü bitirmiştir. Sakarya Üniversitesinde İngilizce hazırlık eğitimi alan Elif Ahi ayrıca Dumlupınar Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı eş zamanlı Sosyoloji lisans öğrencisidir.