• Şiir

    Kanayan Sevgi

    Son kez sev beni Özlüyorum sesinde kayıp kalbimi -Gel, son kez gel…- Yaralarım çok ağır, saramıyorum Sensizlik çok zor, çok soğuk   Anlatamıyorum Ama anlarsın ya işte Kelimeler hep kavuşmaz Ben sensiz konuşamıyordum ki Sensiz var olamadım aslında   Yaralıydım sevgilim Kanlar akıyor duygularımdan Sana çiziliyor yolu Bilmiyorum… İlacını bilir mi bir hasta?   Gökyüzü neden seninle doğdu bu sabah? Aydınlığa çökmüş siman Parladıkça gözden kayboluyor Önümü göremiyorum… … Artık olmuyor ama Sevmek istesem de olmuyor Yüreğimdeki sen, aklımdaki sen değildi Susuyordum, başka çarem kalmamıştı…   Son gecemizi yazacaktım sevgilim Eğer ellerin hâlâ ellerimde olsaydı Son sözlerimi yazıyorum şimdi Kederimde yine sen   Sevgim seninle tarihe yol aldı Saatler geçmeyecek…

  • Öykü,  Psikoloji,  Sanat

    İçten Kanayan Yaralar Zehirler

    Bizim gibi kalbinde yarayla doğanlar bilirler yaşadıklarımızı. Sevginin insanın içine işleyen bir zehir oluşunu yaşamışızdır hepimiz bir gün. Ellerimiz, kalbimiz, gözlerimiz ve daha fazla parçamız, en az bir kere acı çekmemiş midir? Hissetmemiş miyizdir acaba öldüğümüzü içten içe? Kendimizle baş başa kaldığımız dakikaları değerlendirmeyi düşünürken nasıl bir acı çekmiş olduğumuzu düşünüyoruz aslında her geçen dakikanın içinde. Bu his, içimizi kemiren, bizi günden güne yıldırmaktaydı. İnsanları tanımıyor olduğumuz hissini damarlarımıza aşılıyordu bir yandan da. Güneşin batmadığı ilişkilere güneş olanların bile hayatınızı koskocaman bir karanlığın içine bıraktığı günleri yaşıyorsunuz belki de sizler de. Bu zehri paylaşan paydaşlarız aslında hepimiz, biz insanlar, ne yazıktır ki böyle şanssızızdır. Aslında ben de öyle bir yaralı…

error: Kopyalanmaz, çoğaltılmaz, emeğe saygı!!