• Şiir

    İstanbul Semaları’ndan

    İstanbul semalarından süzülen kuşlar  izlerdi aşıkları gökyüzünden.  Galata’da edilen teklifler,  Kız Kulesi’nde kavuşan aşıklar  uzaktan bakınca bir ressamın kalemini andıran  bir tablo gibiydi.    Biz kaybolmuş yolumuzu arıyorken  Boğaziçi’nde selam dururdu dalgalar.  Rüzgarlar sana eserdi,  yağmurlar bana yağardı.  Moda sahilinde yazdığım dizelerin anısı  Boğaz’ın eşsiz cümbüşünde anlam kazanıyordu.    Havalimanından kalkan uçaklarda bile  seni görüyordum, uçağın camından bakıyor gibiydin.  Uzaklara açılan bir kapının arkasında  sanki bir daha dönmeyecekmiş gibi  hüzünlü ve umutsuz gözlerinle izliyordun.  İstanbul bizi taşıyamıyordu…    Beyoğlu caddeleri yolunu izliyordu her gece  Diyorlardı:  -Bizi seninle anlamlı kılardı; sen onsuz yapamıyorsun, biz sizsiz yapamıyoruz.  Vapurların üstünde uçuşan martılar bile bizi arıyordu  İstanbul semalarından çizilen resimlerde   gözlerin vardı, sevgimiz vardı, biz vardık…  

  • Şiir

    Anlatılamayan

    Yağmurların yağmadığı bir gece doğuyordu  Rüyamda tutarken ellerinden, koşarken sahilde  Çığlık çığlığa uçan martılar eşliğinde  Ellerimiz buluşuyordu   Ellerini tutan ellerim biliyordu ya  Seni ne kadar sevdiğimi, özlediğimi  Seni ektiğim -yeşer diye- çiçek bahçelerimi  Sevgimizin güzelliği fazla geliyordu bu dünyaya    Kurumaktaydın,   Yağmursuz bir gecede ekmiştim seni  Solmaktaydın,  Tutamıyordum ellerini    Gündüzüme doğan güneş,   Seni önemsizleştiriyordu  Rüyalarımda gördüğüm güzel yüzlü eş,  Seni ölümsüz kılıyordu   Ama seni sevemiyordum,  Aslında bir o kadar da çok seviyordum ki  Sana anlatamıyordum, kendimi anlamıyordum  Çünkü seni öyle çok özlüyordum ki    Artık hayatımda yeşillenmeliydin  Çünkü ben de kuruyordum  Sensiz kaldığım her yağmurda düşüyordum  Kollarımda yeniden beni sevmeliydin…    “Sensizken, benliğimden kopuyordum. Sensizken…

  • Şiir

    Kıyam’et

    Yaşamak dağınık mıdır? Kanarım, gözlerime bakarsan. Dokunma bana, ağlatırsın. Aldatırsın. Yağmurun gökyüzünden düşüp, yeryüzüne çarpıp sekmesi gibi. Bu aşksızlık. Yanılırsın. Ki zaten, gökyüzü ile yeryüzü ancak yağmurlar sayesinde kavuşabilirdi. Kıyamet kopuyor, indir silahları. Yıldızlar bile kaçacak yer bulamıyor. Öyle sağır eden bir sessizlik ki. Acını bile duymuyorsun. Yapma boğulursun. Sipsiyah bir duman, gök çatlıyor farkında mısın? Düşüyor yıldızlar. Tut elimi, bilmeliyim bir kez olsun. Uyuyor çocuklar. Şeytanlar uyanıyor. Dokunma fazla. Göz yaşları kuruyor, Akıp akıp geri geliyor. Ben ağladıkça, gökten düşüyor. Gözlerini dikiyor hayat bize. Güzel olan ne varsa, Kötüye çevriliyor, sırf aşksızlıktan.. Kıyamet kopuyor anla. Yavaş yavaş içimde. ”İçimde son kalan duygu zerresi olana kadar dönecek dünya. Bittiğinde bitecek…

error: Kopyalanmaz, çoğaltılmaz, emeğe saygı!!