• Şiir

    Şiir kendisinin şiir olduğunu bilemez

    Aklımı yaşadım akılsızlaştım, Kalbimi yaşadım kalbim pof diye kayboldu ortalıktan. Güveni tattım, bıçak güvenin arkasındaymış, onunla karşılaştım. Yakınım dediklerim sanki duymuşlar gibi uzaklaştılar. Şarkı dinledim 100. dinleyişimde bıktım. Tanrıya inandım, düştüğümde yanımda değildi. Göremeyince bıraktım. Şeytana taptım, Meğersem şeytanın terimi, alkol ve seks değilmiş bunu da yaşadım. İnsanların gözlerine baktım. Her insandan daha fazla şey gördüğüm için görmeyi bıraktım. İyiliğin içindeki kötülüğe alıştım, kötülüğün içindeki iyiliğe kandım. Çok gezmek, çok okumak istedim. Çok gezdikçe ait olduğum mekânı unuttum. Çok okudukça yoruldum. Aynaya baktığımda beğenemedim kendimi. Karşımda başkası durdu hep. Karakterim hem çok güçlüydü hem savunmasız. Bir savaşta yenildim. Tekrar doğdum kazanmak için, tekrar savaşa koştum. Tekrar yenildim. Bombalar, ateşler, yanan…

  • Şiir

    Kıyam’et

    Yaşamak dağınık mıdır? Kanarım, gözlerime bakarsan. Dokunma bana, ağlatırsın. Aldatırsın. Yağmurun gökyüzünden düşüp, yeryüzüne çarpıp sekmesi gibi. Bu aşksızlık. Yanılırsın. Ki zaten, gökyüzü ile yeryüzü ancak yağmurlar sayesinde kavuşabilirdi. Kıyamet kopuyor, indir silahları. Yıldızlar bile kaçacak yer bulamıyor. Öyle sağır eden bir sessizlik ki. Acını bile duymuyorsun. Yapma boğulursun. Sipsiyah bir duman, gök çatlıyor farkında mısın? Düşüyor yıldızlar. Tut elimi, bilmeliyim bir kez olsun. Uyuyor çocuklar. Şeytanlar uyanıyor. Dokunma fazla. Göz yaşları kuruyor, Akıp akıp geri geliyor. Ben ağladıkça, gökten düşüyor. Gözlerini dikiyor hayat bize. Güzel olan ne varsa, Kötüye çevriliyor, sırf aşksızlıktan.. Kıyamet kopuyor anla. Yavaş yavaş içimde. ”İçimde son kalan duygu zerresi olana kadar dönecek dünya. Bittiğinde bitecek…

error: Kopyalanmaz, çoğaltılmaz, emeğe saygı!!