• Şiir

    Yıllık Yalnızlık

      -Sensizlikten Önce…- Güne saçlarının sarılığı açıyor Hava yine biraz sen kokuyor Hüzünlü bir rüzgâr esiyor İçinde biraz kalbim yaşıyor   Salkımların doldurduğu yollarda Kokluyorum havayı arada Bulutlar havadan bakıyor bana Duyuyorum, içime işliyor…   Martıların sesleri artık gelmiyordu Bu sahiller, caddeler, sokaklar… Nefessiz kalmıştı artık, sensiz kalmışlardı   Havada bir ayrılık kokusu var, Kokudaysa bir hüzün, bir burukluk…   Bir özlemde buluşan iki kalp Karalar bağlamış bir karanlıkta Kayboluyorlardı…   -Sensizlikten sonra…- Bir daha var olamadım ruhumda Yoktum sanki, yaşamıyordum   İçimde yarım kalmıştım, Tamamlanmıyordu duygularım   Ama seni bir deli gibi sevdim Saf duygularla sevdim Hissettirmeden, sadece sıcak bir huzurla Ve, sadece kendi kalbimi yakarak Sevdim…   -Sevgiden…

  • Şiir

    İçimdeki Sessizlik

    Tut ellerimi, Bırakma beni kendimle Korkuyorum yalnızlıktan Bir karanlığın içindeyim sanki   Hava soğuk buralarda Tepelerde hafif kar var Ağır ağır yağıyor hayallerimin üstüne İnci beyazı karlar   Gecelerim şahit, Seni ne kadar sevdiğime Sensiz doğduğum dünyada Gözlerinin büyüsüyle ben oldum   Benliğimde yaşadın, içimdeki sessizliktin Yıllarca dertleştim seninle, Yeri geldi sen benimle dertleştin   Özlüyorum gözlerini, Gülüşündeki hayat parlaklığını Tekrar göstereceğin günün hayalindeyim Baş başa ve yalnızım kendimle   Tepelerdeki karda saklanıyorsun Üstüme bir çığ olarak düşmene razıyım Kalbimin kalbi kırık Nefesimde sen eksik   Yüreğim soğudu sevgilim, Benliğimdeki seni kaybediyorum Ellerini tut kalbimin Ayakları basmıyor sensizken   Buz tutmuş kalbim, Çatırdıyor içten içe “Üzülme sevgilim; kalbimdeki kırıklara biraz…

  • Sanat,  Şiir

    Sesler ve Teller

    Teller, acının sesini dinliyordu   Sesler ise çaresiz telleri anıyordu  Sessiz gecenin serin saatleri artık yordu  Sanki üst üste gelmiş yıllar adeta bir ordu    Her geçen yıl bir ruhun içinde bir anı   Ruhun telleri acımaz unutur elleri  Kaldırımların sustuğu yerde açan gülleri  Hatırlamak gibi geçen giden bir son anı    Sesler, ardı arkası gelmez bir şekilde yankılanır  Ve sessizliğin ölümünde bir ışık aydınlanır  Güller topraktan çıkmış, sonsuzluğun yolunda  Susan tellerdeki kuşların cıvıltısı kimin umurunda    “Susarak aradığın geceler senin miydi biliyor muydun? Düşündüğün her gece, aklında yankılanan her ses ve sana kendini gösterdiği her aydınlık; hiçbiri senin değildi. Sen onun ruhunda yürüyen hiçler alemindeki bir yolcu olarak yaşıyordun ve sen…

  • Deneme,  Öykü,  Sanat

    Sonsuzluk Sesleri

    Kulağımın dibinde bir sürü ses vardı, hepsi birbirine benzeyen bir sürü ve birbirine karışan ses. Hangisi kimin sesiydi seçemiyordum. Kalabalığın içinde kaybolmaya başlamıştım, buraya ait değildim, olamazdım. Olamazdım ama neredeydim ki? Nereye ait olduğumu bile bilmiyorum. Kim olduğumu bilmiyorum. Nereli olduğumu veya nerede olduğumu da… Cidden kimdim ki ben? Nereye giden bir yolcuydum acaba? Her şeyi merak ediyordum, her şeyi öğrenmek istiyordum kendimle alakalı ama bir sorun vardı: Beni benden başka kim tanıyordu ki? Hiç kimse tanıyamazdı. Ailem, arkadaşlarım ve sokaktan geçen kişiler… hiçbiri tanıyamazdı, sadece kendimi ben bilebilirdim ama bilmiyordum. Nasıl olabiliyordu bu? Kafamı ele geçiren bu sorular beni öldürüyordu. Kendimi çözmek ne kadar zor işmiş meğer, filozoflar bu…

error: Kopyalanmaz, çoğaltılmaz, emeğe saygı!!