• Şiir

    Tebrik

    I    Sevgilim,  Sana bu saatten sonra ne desem anlamsız  Çünkü çoktan uçup gittin kalbimden  Özgürsün artık,  Mutlu olmak için   Sensizlikte açan bir karanlıkta yaşarım  Senin mutluluğuna değer…    Ama sevgilim,  Bazı şeyler artık o kadar soyut ki  Mesela sen, o kadar bulanıksın ki  Göremiyorum seni,   Neredesin, ne yapıyorsun bilmiyorum  Benden gittiğinde yitirmiştin önemini   Ama yine de sensiz yaşayamıyorum    Sensiz doğan bir gün  En acı karanlıktan daha karanlık sevgilim  Ruhumda bir hissizlik hissediyorum  Yokluğun dünyaya sığmıyor  Gözlerinin noksanlığı hayatımı bitiriyor sevgilim  Ellerini seni görmeden de kalbimde hissedecek kadar çok sevmiştim seni  Hislerimi kırmak için kalbimi benden aldın    Önemli değildi yaşattıkların  Soğukluğun ve sıcaklığın birbiriyle yarışıyordu  Biliyorum sevgilim,  Hissettiklerini…

  • Öykü,  Sanat

    Kırgınlıklar da Konuşur…

    Dayanamıyorum, bu kez olmuyordu. İçimde bir huzursuzluk vardı, atamıyordum dışarı… Kime gideceğimi, sarılacağımı bilmediğim bir gecenin içindeydim yine. Biliyorum, çaresizim ve bunu kabul ediyorum. Bu hayat bana ağır işte! Ruhumun esintisi beni sürekli oradan oraya savuruyor, görmüyorsunuz. Görmüyor da değilsiniz, görmek istemiyorsunuz. Bu hikayenin sonu böyle bitecekti madem, neden bu kadar his yaşandı? Cevabı olmayan sorular ne de güzel değil mi? Bir veda busesinde hayat bulmak kadar güzel olan yaşamın içindeki bir fırtınada sallanan bir gemi gibiyim ama. Öyle bir gemiyim ki gökyüzünde kürek çekiyorum… Düşünüyorum, hayal gücüme sığmayan bir sürü nokta olduğunu fark ediyorum. Buzdağının görünmeyen kısmında kaybolup görünen kısmını bulamayan bir kaptanım işte. Duygularımın denizindeki derin boşluk işte…

  • Şiir

    Sonsuza Değin

    Bir gece vaktinde ayrıldım rüyamdan Kaybettiğim hayallerime yetişmek için Havada keder kokusu vardı, içinde sen Yaşamın ötesinde bir nefes hissediyordum Bir müzik notası gibi yerim belirsizdi bu gece Melodimse yüzünde saklıydı ama sen gülmüyordun Yıldızların arasında yolculuğa çıkmıştım Kuyruklu bir yıldıza rastladım, dilek tuttum; yine içinde sen Kaldırımlarda oturdum, bir sigara yaktım Verdiğim her nefeste yaralarımı hatırladım Canım acıyordu, biliyor ve hissediyordum Ama sana gelmek istiyordum, iyi görünmeliydim Kanamakta olan bir yara sanki içimden bana sesleniyordu Duymuyordum, duymaya korkuyordum Vurulmuştum duygularımdan çünkü Yaram ağırdı, ağzımda bir kan tadı vardı Çektiğim her dumanda sana yaklaştığımı hatırladım Verdiğim her nefeste uzaklaşıyordun benden Nefesimle çizdiğim yolu kanımla siliyordum Hayalimde kurduğum dünyada gerçekte kayboluyordum…

  • Deneme,  Toplum

    Mucizelere Koştuğunda

    İnsan bu, umutlanır, sever, bağlanır, acı çeker. Hayal kırıklığına uğrar her ay hayal kurdukça. Anlam yüklediği her şey anlamsızlaştırır onu. Kendini kaybeder zaman içerisinde. Ya insan insanı anlamaz. Ya insan çok yaşadığından insanlığa inanmak istemez. İnsanız sonuçta, en insan noktamızdan kırıldık. İnsanlar bu kadar önemli midir, belki. Kalp kırılır mı her söze. Her söze değil. Kırıldıysa kalbin bildiği bir konu vardır mutlaka. İnsanız sonuçta. Biz ne kadar gözle görsek, söylenenlere inansak ta suskunluktadır gerçekler. İşte sevgi meselesinde en susan en sevendir. İnsanlar gider, ihanet etmek için yaratılmışlardır. İnsanlar kendi hayatlarını bırakıp senin hayatını yönetmeye çalışırlar. Suç hep sende bilir misin? Onlara bu kadar anlam yükleyen de sensin. Senin güzelim hayatına…

  • Şiir

    Anlatılamayan

    Yağmurların yağmadığı bir gece doğuyordu  Rüyamda tutarken ellerinden, koşarken sahilde  Çığlık çığlığa uçan martılar eşliğinde  Ellerimiz buluşuyordu   Ellerini tutan ellerim biliyordu ya  Seni ne kadar sevdiğimi, özlediğimi  Seni ektiğim -yeşer diye- çiçek bahçelerimi  Sevgimizin güzelliği fazla geliyordu bu dünyaya    Kurumaktaydın,   Yağmursuz bir gecede ekmiştim seni  Solmaktaydın,  Tutamıyordum ellerini    Gündüzüme doğan güneş,   Seni önemsizleştiriyordu  Rüyalarımda gördüğüm güzel yüzlü eş,  Seni ölümsüz kılıyordu   Ama seni sevemiyordum,  Aslında bir o kadar da çok seviyordum ki  Sana anlatamıyordum, kendimi anlamıyordum  Çünkü seni öyle çok özlüyordum ki    Artık hayatımda yeşillenmeliydin  Çünkü ben de kuruyordum  Sensiz kaldığım her yağmurda düşüyordum  Kollarımda yeniden beni sevmeliydin…    “Sensizken, benliğimden kopuyordum. Sensizken…

  • Sanat,  Şiir

    Suskunluktan Sonra…

    I     Bugün sana ilk kez yelken açtım  Sana gelmek, sana ulaşmak için  Havada uçan bir martı olmayı ilk kez bugün istedim  Güzel yüzünü daha çok görebilmek için    Ellerini kalbimde hissetmek istedim  Suskun kalbini senden dinlemeyi de  Kalemimi sana adamayı bile düşündüm  Kelimeleri huzuruna çıkarabilmek için    Denizdeki bir balıktın sen  Ben ise gökteki bir kuş  Birbirimizi görebilsek de  Biliyorduk ya kavuşamazdık    Bir parktayım sanki seninle  Binmişiz salıncağa sallanıyoruz uzaklara  Ellerini ilk kez tenimde hissediyorum  Belki bir daha hissetmemek üzere    Defterime açtığım son bir sayfasın sen  Kalemimde kalan bir iki damla mürekkep  Damlıyordu yavaş yavaş kâğıda  İşliyordu adını son kez…    II  Bu denizler, okyanuslar, adalar  Artık…

  • Şiir

    Kalp Yanarken Açılan Yelken

    Ellerimiz kilometrelere yenik düşmekteydi Son gecemizdeki son dansımızı düşlüyordum Düşüyordum, düşlüyordum, özlüyordum… Yorulmaktaydım, Susmaktaydım, Ağzımı bir daha bıçak açmayacaktı… Adımlarım, gözümde büyüyordu Yolları çizemiyordum artık Kendi yolumda kaybolmuş bir kaptanken Karayı kaybetmek pahasına da olsa Sana yelken açmaktaydım Uzaklaşıyorum, hislerim tükeniyor Benliğimi, kendimde tüketip kayıp bir gelecek yazıyorum Yarım kalan bir mürekkep Ve kırık bir kalem Yanında da kırık bir kalple beraber Son dizelerimde can bulup Kalbimi sana bırakıyorum… Kalbimdeki kırık derindi Özlemim serinlikteydi Yeller esiyordu yollarımda… Sigara dumanı gibi kalbimde yanardı bir köz misali yaktığım anılar gözümde… “Severken ölürdü seven yürekler, yaşamayı bilmezdi belki de Ve ateşler çanağında akardı özlemek dolu yaşlar…”

  • Şiir

    Serin Yağmurların Altında

    Serin yağmurların altında dinledim seni Suskundun, gözlerin zihnimde konuşuyordu Hayata küsmüş, ölümü arzuluyordun Ama konuşamıyordun, içinden geçenler belirsizdi Serin yağmurların altında esir kalmıştım seninle Işıksız yollarda tutamadan elinden yürüyorken Gözlerinin ışığını göremiyordum bile Ve seni sevemiyordum göremiyorken Serin yağmurların altında nefes alıyordun benimle Yavaş yavaş ıslaklığın verdiği sarhoşluk Zihnini kurcalamaya başlıyordu ve dalıyordun Uzaklarda kaybolmak üzereydin ve yalnızdın Sessizlik çökmüştü yollarda Işıklar yanmıyordu yüreğimizde… Serin yağmurların özleminde beraberdik Hasret kalan dudaklarımız görmüştü birbirini Son sigaranın sönmesi kadar çaresiz Güneşin açması kadar umut doluyduk Serin yağmurların altında ölüyorduk beraber Ölümün seninlesi yaşamın yalnızlığından güzeldi Ama yaşarken sevememiştim ki seni Ölürken nasıl sevebilirdim? Seni çok özlüyordum kalbimin derinlerinde Biliyorum bensizlik senin yaşam…

error: Kopyalanmaz, çoğaltılmaz, emeğe saygı!!