• Öykü,  Psikoloji

    Elveda Acınası Dünya

    Soğuk ve rüzgârlı bir sabaha uyandım yine. Bir insan, kendini ne kadar sorgulamak istemezse ben şu an o kadar sorgulamak istiyordum. Gözlerimi her kapadığımda gözümün önünde canlanan şeyler beni artık bıktırmıştı, bunun bir sonu olmak zorundaydı ya da gelmeliydi. “Yeter” diye iç çekmek, yaşamaktan zordu. Kendimi sizin yerinize koyup dünyayı dışarıdan izlemeyi denedim ama başaramadım. Belki de sizin gibi olamadığım içindi, bilmiyorum. İnsanlara yabancı kalamıyordum sonuçta. Oysaki bazı insanlar bunu ne de güzel yapardı, değil mi? Gece size kendisini açıp sabahında karşınızda dertleşen insanların kaçı sizi hayatında tuttu, sayabildiniz mi? Hayır. Saymadınız değil, sayamadınız. Gülümsediniz sadece, acınası bir hayatınızın olduğunu düşündünüz ve makus talihinize bakıp güldünüz. Gözler, ağlamak için vardır…

error: Kopyalanmaz, çoğaltılmaz, emeğe saygı!!