Şiir

Serin Yağmurların Altında

Serin yağmurların altında dinledim seni
Suskundun, gözlerin zihnimde konuşuyordu
Hayata küsmüş, ölümü arzuluyordun
Ama konuşamıyordun, içinden geçenler belirsizdi

Serin yağmurların altında esir kalmıştım seninle
Işıksız yollarda tutamadan elinden yürüyorken
Gözlerinin ışığını göremiyordum bile
Ve seni sevemiyordum göremiyorken

Serin yağmurların altında nefes alıyordun benimle
Yavaş yavaş ıslaklığın verdiği sarhoşluk
Zihnini kurcalamaya başlıyordu ve dalıyordun
Uzaklarda kaybolmak üzereydin ve yalnızdın

Sessizlik çökmüştü yollarda
Işıklar yanmıyordu yüreğimizde…

Serin yağmurların özleminde beraberdik
Hasret kalan dudaklarımız görmüştü birbirini
Son sigaranın sönmesi kadar çaresiz
Güneşin açması kadar umut doluyduk

Serin yağmurların altında ölüyorduk beraber
Ölümün seninlesi yaşamın yalnızlığından güzeldi
Ama yaşarken sevememiştim ki seni
Ölürken nasıl sevebilirdim?

Seni çok özlüyordum kalbimin derinlerinde
Biliyorum bensizlik senin yaşam ipin…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

error: Content is protected !!