Şiir

Sensizliğin sesi

Her gün biraz daha bitiyorum
Yaprak – yaprak dökülüyorum dallarımdan
Cam bir vazo oluyorum
Düşüyorum mermer zemine
Pat diye bir ses geliyor
sol kaburgam’ın altından
Parçalara bölünüyor,
ortalığa saçılıyorum
Topluyorum gördüklerimi
kalan yanlarım
Çöp kutularına pay oluyor
Uzaklaşıyorum benliğimden
Küsüyorum nefesime , tenime
Uçurumdan boşluğa atıyorum beynimi
Ve gözden kayboluyorum
Sensizliğin sesi oluyor yitikliğim.
Hatice ışık.

14.09.1974 varto doğumlu çocukluğu, gençliği evlilik hayatı kocaeli'nde geçti bir muddet izmir'de yaşadı şimdi hayatına Aydın'nın Didim ilçesinde devam etmektedir.

4 Yorum

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

error: Content is protected !!