Deneme,  Toplum

Mucizelere Koştuğunda

İnsan bu, umutlanır, sever, bağlanır, acı çeker. Hayal kırıklığına uğrar her ay hayal kurdukça. Anlam yüklediği her şey anlamsızlaştırır onu. Kendini kaybeder zaman içerisinde. Ya insan insanı anlamaz. Ya insan çok yaşadığından insanlığa inanmak istemez. İnsanız sonuçta, en insan noktamızdan kırıldık.

İnsanlar bu kadar önemli midir, belki. Kalp kırılır mı her söze. Her söze değil. Kırıldıysa kalbin bildiği bir konu vardır mutlaka. İnsanız sonuçta. Biz ne kadar gözle görsek, söylenenlere inansak ta suskunluktadır gerçekler. İşte sevgi meselesinde en susan en sevendir.

İnsanlar gider, ihanet etmek için yaratılmışlardır. İnsanlar kendi hayatlarını bırakıp senin hayatını yönetmeye çalışırlar. Suç hep sende bilir misin? Onlara bu kadar anlam yükleyen de sensin. Senin güzelim hayatına bu denli karıştırılmasına izin veren de sensin. Yani insanlar sana geldikleri kadar gideceksin. Yanlış mı yaptı, silmesini bileceksin. Her yanlışta da değil. İnsan değer verdiğini yanlıştan sonra belli eder. Çabalarsa, koşarsa, telafi etmeye çalışırsa, sen yanlış yaptığında affederse. Senin güzelim kalbini görmüşse her zaman gelir. İşte insanlar telaficiler ve gidiciler olarak ikiye ayrılır.

Sen bu hayatın baş kahramanısın. Bazen senin bir şeyler yapman gerekmez. Üzüldüğünde, kalbin kırıldığında, mutsuzluğunda, huzursuzluğunda biraz kenara çekilmen yetecektir. Yanında olanlar belirir gökyüzündeki yıldızlar gibi. Tabi sen ne zaman harekete geçeceksin?

İç sesin git dediğinde. Koş dediğinde. Yaz dediğinde. Sarıl dediğinde. Vicdanın konuştuğunda.

Yalnızlık öyle güzel bir şey ki. Kimsenin olmaması değil. Senle kalbinin bir olması demektir. Oturup iç içe konuşmanız demektir. Unutma ki kalbinin sesini en çok kırıldığında duyarsın. Çünkü tıpkı bizim ruhumuzu çevreleyen bir beden olduğu gibi kalbimizi de çevreleyen bir kalıp vardır. Duvarında çatlaklar oluştukça ışık sızar içeriden dışarı. İç sesini daha yoğun duyarsın. Daha yoğun hissedersin kırıklığını. Sevgidendir, değerdendir bu kırıklık. İnsan hiç değer vermediği birine kırılabilir mi?

Bazı insanların kırmalarına izin vermelisin. Bırak kırsınlar. Onların günahına. Sen kırıldıkça sen olacaksın. Şekil alacak ruhun. Sen kırma.

İçini kaplayan kara bulutlar var, sürekli düşünüyor anda kalamıyor gülümseyemiyor yanındaki insanları göremiyor musun? Kırıklığının sebebini az çok bilirsin. Üzerinden geç bir kez daha. Sen ne dedin, o ne dedi. Olay nasıl geçti. Sen mi çok duygusaldın? Kim hatalıydı. İlla iç sesin o haksızdı derse beklemeni öneririm.

Dua etsen de başkalarıyla gülüp eğlensen de içki içsen de geçmiyor mu içindeki kötü kara bulutlar. Huzursuzluk hissi. Tavsiyemdir oradan aç güzel bir şarkı. Çok duygusal ve çok hareketli olmamasına özen göster. Sevdiğin bir şarkı mümkünse. Aç Word dosyasını veya al bir kâğıdı. Yaz uzun uzun. Kendine not ekle. Şunu yap bunu yap de tavsiyede bulun. Kendinle dertleş işte. Yazının sonuna geldiğinde anlayacaksın. İnsanların sözlerinin senin üzerinde bir hükmünün olmadığını. Seni değerli kılan onlar değil ki. Sen varken onlar yoktu. Hayatına sonradan dahil olmuş biri için bu kadar yıpratmamalısın kendini. Anlayacaksın değerini. Ve kendi değerini anladığında asıl arkadaşların ve gerçek aşkın üzen değil mutlu eden, saran olduğunu anlayacaksın. Bu zamana kadar zaten boşa döktün göz yaşlarını. Akıllanmalısın.

İşte ben her kırıldığımda açıp kendimle dertleştiğim için yazar oldum. Çünkü insanların açtığı yeri tek saran kelimeler oldu. Kendi kelimelerim. Kendim oldum saran bir başkası değil. Meğersem bu hayatın mucizesi de ilacı da benmişim. Şimdi ne mi yapacağım. Geçmişi bir kenara süpüreceğim. Geçmiş akla gelirse yarın doğar mı güneş. Doğsa bile ben dünkü güneşi düşünür olacağım. İnsanlardan saklanmak, kaçmakta korkakların işi. Ve ben bugüne kadar hep korkaktım. İnsanız. Yaşadığımız tecrübeler oldu. Bir insanın bizim için ne kadar koşturduğunu anlayabilecek durumdayız. Devir çabalama devri değil biliyorum. Her insan uğraşmıyor. Fakat sevgi varsa yanında soluk alacaklarını bilmelisin… Bu yüzden ki arada kendini geri çekmelisin. Seven gelecektir. Yılın testi olsun.

Sağlıcakla.

2 Yorum

  • Avatar

    Ozan Saraçlar

    İnsandır, yapısında vardır üzülmek derler her zaman. Bilinmezdir ki insanı asıl insan yapan da budur, yaşatan da budur. Belki de yazar ne kadar haklıydı “kalemine sarılanların kalbi nasırlıdır” demekte, kim bilir?

Leave a Reply

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

error: Content is protected !!