Sanat,  Şiir

LENA



Çiçek açmış bir dizeydin
Dizlerin kan çanağı
El ele tutuşan sevgililer gibi
Sana kelimeler diziyorum Lena!
Şiirden bir hayat sunmak için…

Göçmen kuşlar gibi
Memleketimi özlüyorum.
Nefesinle nefesimi hissediyor
Kalemimle bütün olup,
Dans ettiriyorum dizeleri…

Ağardı saçlarım Lena!
Yaşanacak yarınlar kalmadı yalansız.
Susarak bağırıyorum da,
Bir sen duyuyorsun beni.

Seninle çocuk oluyor,
Sesime aldırış etmeden
Şarkılar söylüyorum korkusuzca…

Sen gidince zaman durdu Lena!
Bir bardak kahve vardı önümde;
Soğumuyor, ısınmıyordu.

Ve sanki bir dua tutturmuş;
Seni söylüyordu tüm yağmurlar…

Merak etme Lena!
Bu son mısra sana dair.
Hayallerimde var olduğun sürece,
Bir mısra dahi yazmayacağım sana…

Özlesem, adını haykırsam da
Kavuşamam sana, bilirim.
Bu hikâyede bitti,
Bitirdin…

II

Okyanuslarda kayboldum Lena!
Gönlüm yâresiz
Özlüyorum seni, hayattan habersiz.

Bilmem kaç zaman geçti
Evimin en karanlık odasında
Sana şiirler biriktirdim
Kim bilir kaç defter doldu seninle
Bir o kadar gül soldu…

Çöllere dahi bahar geldi sayende
Kaktüsler yerini renkli menekşelere bırakmış
                                                       O kurak toprakların,
                                                                        Kurak kum taneleri
                                                                                       Birer su damlası oluvermiş aniden…

Ulu bir dağın başına çıkıyor
Ve seni arıyorum kekik kokuları arasında
Neredesin kiminlesin bilmem ama
Gönlümden başka yer haram sana

Ve filizlenmiş, güzelliğine karşı
Binlerce hadsiz çiçek
Hepsine haddini, bildirmem gerek…


III

Bir mum gibiyim Lena!
Yavaş yavaş bitiyorum
Damla damla süzülüyorum
İncecik bedenimden aşağı

Ateşten yeşermiş
                     Közlerimin üzerine
                                          Damla damla
                                                       Su serpiyorlar…

Biliyorum yolun sonu nereye varacak
Bir bir yok edip tarihe gömecek
Felek sillesini bize de çekecek
Dön Lena! Bekleyemem artık…





IV

Saat kulesinin altındayım Lena!
Hani ilk buluştuğumuz yerde ki
Bilmem hatırlar mısın?
                        Elimde sarı laleler,
                                         Yüreğimde buruk bir sızıyla
                                                                        Beklemiştim seni…

Şimdi yeniden geldim
                            Aynı yere
                                    Aynı saatte…
Yine elimde sarı laleler,
                             Lakin sen yoksun…
                                                  Sen, yoksun…
                                                              Ben, senden yoksun…



V

Şimdilerde çatıda doğmuş bir kuşum
Uçmaktan korkuyorum Lena!
Bekle sevgilim,
Kanatlarımı ovuşturup, sana geliyorum…

Bir ölüm türküsü tutturmuş;
                                       Kanat çırpıyorum,
                                                          Bilinmeyen yarınlara…


VI

Ellerimde buruk zaman parçalarıyla
Gözlerin ateşinde ısınmaya geldim Lena!
Bir elimde tükenmiş sevdalar,
Diğer elimde çocuklara dair yazılmış bütün şiirler…


Sana geliyorum.
                            Umut dolu bir yürekle…
              Geri çevirme,
                        Üzme beni…



VII

Ah Lena’m…
Adım attığın her yer,
                                     Bir bir anlam kazanıyor.
                 Ve gül kokuları yayılıyor etrafa,
                                                     Farkında değilsin…

Yüz binlerce insanın hayatı
                                                   Gözlerine bağlı bu şehirde…
                                          Sen bu şehrin her şeyisin Lena!
                            Güneşi, bulutları, yıldızları ve ayı…

Sen bu şehrin;
                      Tek çiçeğisin.
           Sen bu şehrin
                           Her şeyisin…

Leave a Reply

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

error: Content is protected !!