Şiir

Kalp Yanarken Açılan Yelken

Ellerimiz kilometrelere yenik düşmekteydi
Son gecemizdeki son dansımızı düşlüyordum
Düşüyordum, düşlüyordum, özlüyordum…
Yorulmaktaydım,
Susmaktaydım,
Ağzımı bir daha bıçak açmayacaktı…

Adımlarım, gözümde büyüyordu
Yolları çizemiyordum artık
Kendi yolumda kaybolmuş bir kaptanken
Karayı kaybetmek pahasına da olsa
Sana yelken açmaktaydım

Uzaklaşıyorum, hislerim tükeniyor
Benliğimi, kendimde tüketip kayıp bir gelecek yazıyorum
Yarım kalan bir mürekkep
Ve kırık bir kalem
Yanında da kırık bir kalple beraber
Son dizelerimde can bulup
Kalbimi sana bırakıyorum…

Kalbimdeki kırık derindi
Özlemim serinlikteydi
Yeller esiyordu yollarımda…

Sigara dumanı gibi kalbimde
yanardı bir köz misali
yaktığım anılar gözümde…

“Severken ölürdü seven yürekler, yaşamayı bilmezdi belki de
Ve ateşler çanağında akardı özlemek dolu yaşlar…”

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

error: Content is protected !!