Eleştiri,  Şiir,  Toplum

İşlemeyen Hayat Sokağı

Her duyulmayan şey, yokluğu ifade etmez. Ey olmayan mutluluk! Sana bakıp sesleniyoruz,

 

Açtı çiçekler, canlandı suskun gözler, açıldı yolumuz 

Nehirlerin coşkusunda akardı sararmış bir güz 

Ve yansırdı bir ölü yüz 

Sanma ki bu yüzler her zaman güler 

Ya da her zaman düşler 

Rüyalar sana sunar o an bir içki 

Ama sanki bir amansız seçki 

Büyüsüne kapılır ruhun  

Sessizce gider uzaklarına huzurun 

Karşısında bir ölü gözlü alay  

Uzağında belirir karanlık saray 

Sarayın ardında yanan özgürlük ışığı 

Aynı zamanda yolda eşlik eden hayat aşığı 

Belirir saraydaki yokluk tapınağı  

                                       ve işlemeyen hayat sokağı 

Geride bıraktığına bak, kavrulduğun ateşe  

Dön artık seni arayan güneşe 

Elinde solmuş çiçeklerle yürürken 

Kırıldı ateş dolu kadehin 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

error: Content is protected !!