Şiir

EZGİ

 

Bırak kimse duymasın ezgini,

Bırak yağmur ellerini tutsun.

Bırak,

Bir defa,

Filizlensin ağacın.

Kabul görsün isteklerin,

Gözlerin kapandığında ışığın savrulsun,

Dere tepe koşsun hem de.

Gezsin gücünün yetebildiği kadar,

Yolu var daha alacağı.

Kalbinin ritmi bozulsun,

Ufak tefek sevgiler,

Doyurmasın seni,

Bırak sesini yankılansın.

Bırak,

Bir defa,

Ağrıların dinsin.

Ama kimse duymasın ezgini,

Gözlerin daldığında kimse bilmesin,

Gizemini.

Kafanın içinde dönüp duran hikayeleri unut,

Yaşına yaz, yılına yaz,

Yazabildiğin her yere mühürle adını.

Bırak,

Bir defa,

Uzaklara gitsin sevgin.

Nefes aldığın her yere,

Bir gülümseme bırak.

 

Kim istemez ki doğmayı yeniden.

Rüzgar ılıksa,

Tenimiz yumuşuyorsa,

Ve yıllar geçtikçe daha da güzelleşiyorsak.

Kim istemez doğmayı, yeniden.

Bırak,

Bir defa,

Ölüm de tutmasa yakamızdan.

O zaman yerli yerinde dünya,

O zaman düşebiliriz çimenlere,

Cemre misali.

Ama kimse duymasın ezgimizi,

Çünkü bu cevher taşı,

Sadece içimizde kök salan.

Bizi dinç tutan,

Kenetlenen kalbime.

Bırak,

Bir defa.

Sadece içimden mırıldanayım,

Şarkılarımı.

Hem ben,

Gözümle gördüm gerçeği.

Binlercesinin yüreğinden yürüdüm,

Kabul ettim göz göre göre,

Karasını bulutların.

Ama biriktirdim nefeslerimi,

Bırakın,

Bir defa,

Herkes okusun yazdıklarımı.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

error: Content is protected !!