Şiir

Esrik Ölümlüler

Yaz sıcağında can bulan kavurucu sıcak 

Çağırıyordu beni uzaktan uzaktan 

Sanki bir borcu var, onu alacak 

Güneş gülüyordu şafaktan 

 

Güneş’in gülen gözleri sen 

Susan ruhunu, ruhumda saklayan ben  

Gecenin fenerini solduran ateşli yol 

Bizi kaçıran ruh uzakta, gözleri al al 

 

Esrik yaşayan ölümlüler korkuyorken ölmekten 

Benim nefesim sayıklıyordu seni 

-Korkum ölmek değildi, korkum mahrum kalmaktı seni görmekten- 

Ölmeden uzatsan ve tutsam son kez ellerini 

 

Ay tutulur, Güneş tenhada kalır 

Uzaklaşırım senden, yol alırım Ay’a doğru 

Ve biz esrik ölümlüler, akıllanmayız yaralarımız kanatılır  

Kanımızla çizeriz yolumuzu, gideriz Ölüm’ün Çığlıkları’na doğru 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

error: Content is protected !!