Öykü,  Şiir

Bir Ayrılık Hikayesi-4

Artık başlayan da bitmez 

Ve geriye kalan da seninle gitmez 

Günün son ışıklarında kalmışken 

Kalemin yazar sen susarken

 

“Biçare yaşarken günlerinde 

  Kim kalacaktı artık son nefeslerinde 

  Bu acı günde bile 

  Ölüme yaklaşmak gözlerinle…”

 

İstanbul sokaklarının gizemi  

O bile unutturamaz bu matemi 

Sahile vuran dalga köpükleri 

Yollardaki o derin göçükleri 

 

Artık biz o kadar uzağız 

Ne dese bu çaresiz ağız 

Bir ifadesi yok 

Olsa da içinde bir acılı ok 

 

Ne kadar zaman geçse de çözülmez bu gizem 

Zaman ilerledikçe basar bu elem 

Her şey uzak gelir günden güne 

Boş kaldı derindeki o hane

 

Her bakışına, her anına 

O ay misali ışığına 

Gözündeki gülüşüne 

Belki de dönmeli düne 

 

Bizim hikayemiz de böyleydi 

Biraz umutlu, biraz kederli 

Belki de biraz neşeli 

Başlangıcı gibi bitişi de önemliydi  

 

Artık sana son satırlarımı yazıyorum  

Seni anılarımda yaşıyorum 

Ama seni unutamıyorum 

Belki de unutmuyorum 

 

Hikayemiz artık sona gelmiş 

Sen kendi yolunda ilerlerken 

Ben kendi yolumda hâlâ seninleyken 

Aklıma yine o dizeler gelmiş 

 

“Aklımdaki en güzel günündü 

 8 Ekim, doğum günündü 

 Hikayemizse en güzeliydi 

 Ama bir ayrılık hikayesiydi…” 

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

error: Content is protected !!