Öykü,  Şiir

Bir Ayrılık Hikayesi-2

Seninle her şey güzeldi, gidişin bile 

Arkandan uzun uzun bakmak en zor çile 

Akışına kapılıp giderken son kez simana 

Bu ne derin ne elemli bir mana 

 

Gece çöker, karanlıkta susar nefesin 

Seni benden alan hayata yeller essin 

Farkında olmazsın bir an gidersin 

Uzaktan ne hoş gelirdi sesin

 

Sendin esrarlı gecemde ışık 

  Sesin sen yokken ne kadar kısık?..” 

 

Hep derdik ya hayatın sesi kısıktır 

Bilemezdim, belki de ruhum sensizliğe alışıktır 

Ruhumda kaybolan ezgini 

Unuttun mu o son sezgini?

 

Yürüdüğümüz yollardaki duvarlarda 

Yerdeki o inci beyazı karlarda 

Güneş doğmayan penceremde 

Yazardım dizelerimi son gecemde

 

“İnsanı yaşatırmış anılar 

  O bunu ne zaman anlar 

  Çalar acı acı telefonlar 

  Durulur akan sular…” 

 

Kış sönerdi seninle gelirdi yaz 

Ama günler anlamsızdı biraz 

Zamanlar, zamanlar, bu son zamanlar 

Seni tek satırla anımsatırlar

 

“Güneşi kayıp günlere doğan son umutlar.”

 

Kalp dersin alışır zamanla 

Geçmişin ağırlığı süzülür, artık anla 

Seni sensiz yaşamak ölüm misali 

Bazı günlerin yok emsali 

 

En acı satırlar, dizeler, günler 

Hepsi zihnimde seninle güler 

Aklımda yankılanır geçmişin sesi 

Bedenim bu vedanın elçisi 

 

Sevgin bir duman gibi yok olur 

Üfledikçe, gözlerin hislerine kapılıp kör olur 

Bir kor ateş yanar 

Titrek nefes seni anar 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

error: Content is protected !!