Şiir

Benliğimden Kopan Ayların Unutturduğu Yıllar

Kırık ellerimle yazdığım dizeleri özlüyordum 

Geceler geçtikçe anlamını anlarken bileklerimde yanıyordu 

Rüyalarımda ışıklı caddelerin içinde gezintiye çıkmış gibi 

Zamanın nasıl geçtiğini bir an olsun aklıma getirmiyordum 

Ellerim vücudumdan, benliğimden ayrılmış parçalardı sanki 

Seni görünce beni unutur giderlerdi, satır aralarında dolanırlardı 

 

Sussam dergiler konuşur, sayfalar dinler 

Yerimde esse de yeller, uzaklara götürse de sesler 

Elimde avucumda ne varsa seninle geçen 

Ömrüme sığdıramadığım saatler, anlamlandırmak istediğim günler 

Hepsi uzaktaydı, hepsi suskundu, hepsi ölüydü, hepsi özlem doluydu… 

 

Kıyafetlerin bile seni sevdiriyordu bana  

Benden seni unutmamı bekledin ama 

Düşüncesizlikle… 

 

Halbuki o kadar korku dolu değilmiş seni özlemle sevmek 

Ama bir o kadar zormuş senden kaçmaya çalışarak yaşamak… 

 

Ihlamur kokulu yolların ardını, ışıklı gecelerin sesini, vurgunların nefesini 

Senin yüzün, sesin, gözün, nefes alışın etkilerdi 

Dünyada bir kelebek uçacak olsa  

Senin gözünden izin almadan uçamazdı 

Bakışların ıhlamur kokuyordu  

Bakışların ışıklar dolu gece vaat ediyordu 

Bakışların seni anlatıyordu 

 

Ay doğardı aşkımızda 

Güneş tutuluyordu  

Özlemimiz ışıl ışıldı 

Kasım ayında esen rüzgâr gibi 

Üşüten ama huzur veren  

Bir sevgi seline 

Işık tutan bir ay parıldardı… 

 

Beni her gördüğünde ya da her aklına getirdiğinde 

Başında bir ağrı olurdu, özleminden miydi yoksa nefretinden mi?.. 

Belki de pişmanlığından… 

 

Bileklerimden akan kanlar sana yol oluştururdu  

Damarlarım seni çizerdi organlarımda 

Ben ise… 

Sana çizilen yolların cetveli olmak isterdim 

Çünkü o bile mutluluk verir, o bile yaşama bağlardı 

 

Rüyalarım kâbus olmadan bu defteri kapatmak zamanı geliyordu 

Kapatmak da içimi eriten bir asit gibi engeldi… 

İçimde kopan fırtınalar dinmezdi saatlerce, belki aylarca, belki de yıllarca 

Ama sevgim bir ömür fırtınaları bastırır, çıkartmazdı  

 

Dereler akmıyor muydu hayallerinde 

Özlemini bana taşımıyordu çünkü hiç kimse 

Özlemediğini düşünmüyordum, hissediyordum senin de beni özlediğini 

Fakat kimse bana bu özlemi anımsatmıyordu 

Yoksa unutuyor musun  

Derelerin kurumuş olamazdı, olmamalıydı… 

Avatar

Ozan Saraçlar, 26 Ekim 2002 tarihinde İstanbul'da dünyaya gelmiştir. Lise eğitimini Çevre Koleji'nde tamamlamıştır. Üniversite eğitimine Bahçeşehir Üniversitesi Siyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler bölümünde devam eden Ozan Saraçlar, daha önce yazdığı Cambios En El Sistema Educativo Escolar başlıklı yazısı ile UNESCO tarafından sertifika ile ödüllendirilmiştir. İngilizce, Türkçe ve İspanyolca dillerinde yazı çalışmaları bulunmaktadır.

Leave a Reply

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

error: Content is protected !!