Öykü

Anlatıyorum anlıyor musun?

 

Önümde beyaz sayfalar, ben susmak istiyorum.
Nasıl anlatsam nereden başlasam yaşamaya bilemiyorum. Tek bildiğim hayal kırıklıkları. Kalbi geçtim artık hissetmiyorum. Sokaklardan bir ben geçiyorum, benden geçiyor dünya.

İlkleri iliklerimde sende yaşadım ben. Nasıl silebilirim fotoğrafları. Nasıl çıkarırım hayatımdan tek seferde. Zaten ben, sen yapmasan hiç yapamazdım bunu. Hani bir yer zarar verir, acıtır. Öldürür ama sen hala orada zamanını geçirmek istersin ya öyle bir şey. Ölümüm nefesinden olsa, kabulüm. Azrail boşa.
Ruhum git der. Kalbim konuşmaz. Bilirim hayatı, ortada sıkışmışlık aslında yaşam. Bedene, dünyaya ve kalbini inciten o sevgiye.

Kal diyen anılar. İçimdeki sen. Hiçbir zaman diğer insanlar gibi yolcu edemedim seni, heyecanla el sallayamadım arkandan, su dökemedim yollarına. Kapattım etrafını çevreledim. Suyun içine hapsettim. Arada rüyalarıma usulca sokulursun. Daha çok yanar içim.. Bilirim su sensin, deniz benim.

Zaten sen kırıklığımdan zevk alırsın, kim başrol olmaktan haz duymaz ki? Keşke tanımasaydım diyemem, keşke daha çok yaksaydın yüreğimi.
Lakin sen benim bana rağmen keşkemsin.

Keşke sarılırken daha uzun uzun sarılsaydım. Öperken nefessiz kalırmış gibi öpseydim bir kere. Son kez, bu sefer son kez diye diye koklasaydım.
Ve saçlarının kokusunu bir şişeye koyup saklasaydım.

Fotoğraf sevmem ben. Buna şimdi karar verdim. Anılar bile acıtmıyor fotoğraflar kadar. O güne gidememek koyuyor insana. Yaşayan her insan bir fotoğrafta yaşayan bir yanını bırakıyor. Bir fotoğrafta gülüyoruz ikimiz. Gülerken çekildiğimiz fotoğrafa ağlarken bakıyorum.

Ardıma bakıyorum ardı sıra, gelecekmişsin diye ödüm kopuyor. Ve sen bilmiyorsun halimi hatırımı. Bilme zaten, sensizlikte bir hayli sensizim.

Buse Malkoç

3 Yorum

Leave a Reply

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

error: Content is protected !!